تحلیل نقش روانشناسی تربیتی در ارتقاء سازگاری روانی و اجتماعی دانش آموزان پایه ابتدایی

روانشناسی تربیتی به عنوان یکی از شاخه های بنیادین علم روان شناسی نقش چشمگیری در فهم، هدایت و بهبود فرآیندهای یاددهی-یادگیری و رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. یکی از مهمترین کارکردهای این حوزه کمک به ارتقاء سازگاری روانی و اجتماعی دانش آموزان است؛ مقوله ای که در دوران ابتدایی به دلیل شکل گیری بنیادهای شخصیت اهمیت مضاعفی می یابد. مقاله حاضر با رویکردی مروری، به تحلیل و بررسی پیوندهای میان اصول روانشناسی تربیتی و سازگاری روانی اجتماعی دانش آموزان ابتدایی پرداخته و تلاش می کند با بهره گیری از یافته های پژوهشی معتبر نقش مولفه هایی چون خودکارآمدی، انگیزش درونی، تعاملات مثبت معلم و دانش آموز، راهبردهای مقابله، سبک های فرزندپروری و شیوه های مدیریت کلاس را در تقویت تاب آوری، عزت نفس، مسئولیت پذیری و مهارت های اجتماعی کودکان مدرسه ای تبیین کند. در این مقاله ابتدا به مفهوم سازی دقیق سازگاری روانی و اجتماعی در چارچوب نظری پرداخته و با تکیه مطالعات میدانی و تحلیلی به نقش واسطه ای یا مستقیم روانشناسی تربیتی در شکل گیری رفتارهای سازگارانه پرداخته شده است. یافته های حاصل از این تحلیل بر ضرورت تلفیق آموزه های روانشناسی تربیتی با برنامه های درسی، سیاست های آموزشی و رویکردهای تربیتی مدارس ابتدایی تاکید دارد و نشان می دهد که مداخلات مبتنی بر روانشناسی تربیتی می تواند سهم بسزایی در پیشگیری از آسیب های روانی و بهبود سازگاری اجتماعی و هیجانی دانش آموزان داشته باشد. این بررسی در نهایت پیشنهادهایی کاربردی برای معلمان، مشاوران مدرسه و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد تا با بهره گیری از یافته های روان شناختی، زمینه ای مناسب برای رشد متعادل و متوازن روانی اجتماعی دانش آموزان فراهم شود.

کلیدواژه ها:

روان شناسی ، تربیتی ، سازگاری ، روانی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، تاب آوری