برازندگی مدل معادلات ساختاری خود ناتوان سازی بر اساس خود ارزیابی مرکزی با میانجیگری تفکر تاملی در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان خدابنده

این پژوهش با هدف برازندگی مدل معادلات ساختاری خودناتوان سازی بر اساس خود ارزیابی مرکزی با میانجی گری تفکر تاملی در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان خدابنده انجام شد. روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان مقطع دوم متوسطه شهرستان خدابنده در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند، تعداد ۴۲۰ نفر را روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند در این پژوهش از ابزارهای خودناتوان سازی جونز و رودوالت ۱۹۸۲، خود ارزیابی مرکزی جاج و همکاران ۲۰۰۳ و مقیاس تفکر تاملی (RTS) کمبر و همکاران ۲۰۰۰ به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از نرم افزار SPSS-V۲۳ و Lisrel v۸.۸ استفاده گردید. همچنین به منظور پاسخگویی به فرضیههای پژوهش از مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است نتایج نشان داد خودناتوان سازی بر اساس خود ارزیابی مرکزی با میانجی گری تفکر تاملی در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان خدابنده از برازش مطلوبی برخوردار است. به طور کلی نتایج حاکی از اهمیت نقش متغیرهای خود ارزیابی مرکزی و تفکر تاملی در پیش بینی خودناتوان سازی تحصیلی بود. بنابراین چنان چه با استفاده از روشهای آموزشی بتوان میزان دلبستگی به مدرسه و تفکر تاملی را افزایش داد میتوان سطح خودناتوان سازی تحصیلی را به میزان قابل ملاحظهای پایین آورد لذا توجه به متغیرهای مذکور در پیشگیری و طراحی درمانهای مناسب تر به پژوهشگران و درمانگران یاری میرساند.

کلیدواژه ها:

خودناتوان ، سازی خود ارزیابی مرکزی ، تفکر تاملی