رابطه تمرکز بر آموزش و بهینه سازی زمان آموزش معلم در کلاس با عملکرد تحصیلی دانش آموزان با میانجیگری توانمندسازی معلمان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تمرکز بر آموزش و بهینه سازی زمان آموزش معلم در کلاس با عملکرد تحصیلی دانش آموزان با میانجیگری توانمندسازی معلمان بود. این پژوهش از نوع کاربردی است که به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام پذیرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه معلمان متوسطه دوم شهر ساری بودند که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ برابر با ۵۷۰ نفر بودند. تعداد نمونه براساس فرمول کوکران انتخاب شدند که تعداد ۲۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بر حسب جنسیت انتخاب شدند. پرسشنامه های استاندارد تمرکز بر آموزش و بهینه سازی زمان آموزش استرانگ (۲۰۱۸)، توانمندسازی معلمان لی و ژو (۲۰۲۲) و کارنامه تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم ابزار مورد استفاده در این تحقیق بوده است. پایایی پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تمرکز بر زمان آموزش (۰/۹۱)، بهینه سازی زمان آموزش (۰/۸۵) و توانمندسازی معلمان (۰/۷۸) بالاتر از ۰/۷۰ محاسبه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها در سطح آمار توصیفی از جدول و نمودار، فراوانی درصد، فراوانی و میانگین داده و در بخش آمار استنباطی، آزمون کلموگروف اسمیرنف (K-S) برای سنجش نرمال بودن داده ها و ضریب همبستگی و معادلات ساختاری توسط از نرم افزار ۲۲ و Smart PLS در سطح اطمینان %۹۵ بررسی گردید. با توجه به ضریب مسیر مربوط به فرضیه ها می توان به این نتیجه رسید که تمرکز بر آموزش به میزان ۰۷۱۶ بر عملکرد تحصیلی اثر دارد، بهینه سازی زمان آموزش توانسته است ۶۸ درصد از تغییرات عملکرد تحصیلی را پیش بینی یا تبیین کند که تمرکز بر آموزش رابطه ای به میزان ۰/۵۰۳ بر توانمندسازی معلمان اثر دارد. بهینه سازی زمان آموزش معلم در کلاس به میزان ۰/۴۳۷ بر توانمندسازی معلمان اثر دارد، توانمندسازی معلمان به میزان ۰/۳۷۰ بر عملکرد تحصیلی اثر دارد.

کلیدواژه ها:

تمرکز بر ، آموزش ، بهینه سازی زمان ، توانمندسازی معلمان ، عملکرد تحصیلی دانش آموزان