نظرگاه معاصر به زمان به مثابه چالش پیش روی گفتمان ارتقاء سلامت عمومی طرح ریزی انتقادی

این نوشتار با هدف بازخوانی بنیان های زمانی گفتمان ارتقاء سلامت معاصر، از دل سنتزی مفهومی-تفسیری و بین رشته ای، زمان را به مثابه عامل حکم رانی بر بدنها و نهادها برجسته می کند. نخست نشان داده خواهد شد که انگاره ی خطی، همگن و پیش رونده ی زمان - که در رهنمودهای رفتاری، الگوی چرخه عمر و شاخصهای کارایی متجسد است - چگونه با ترجیح آینده فرضی بر اکنون زیسته، مسئولیت بیماری های منتسب به سبک زندگی را بر دوش سوژه های فردی می گذارد و همزمان زیرساخت های نابرابری را از دید می پوشاند. سپس، با ترسیم سه برش تحلیلی، شکاف های زمانی که به فرسودگی سیاستی و ناکامی مداخلات می انجامند مورد صورت بندی قرار خواهند گرفت. سرانجام چشم انداز آنتولوژی فرایند برای مفهوم پردازی زمان به منزله سیالیتی ناهمگام به کار گرفته شده و چارچوبی تلفیقی ارائه می شود که با درهم تنیدن بازه های زمانی بدن، اجتماع و نهاد، زمینه طراحی سیاست های سلامت حساس به عدالت زمانی را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

زمان مندی ، ارتقای سلامت ، آنتولوژی فرایند ، نابرابری ساختاری ، سیاست گذاری سلامت