بررسی اهداف آموزش عالی در ایران باستان

آموزش عالی همواره یکی از ارکان اصلی در شکل گیری و پایداری تمدنها بوده است در ایران باستان به ویژه در دوران هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان آموزش عالی از جایگاهی ویژه برخوردار بود و اهداف آن متناسب با ساختار، دینی، فرهنگی، سیاسی و علمی جامعه شکل می گرفت. آموزش عالی در ایران باستان صرفا برای انتقال دانش نبود، بلکه ابزاری موثر برای تربیت مدیران سیاسی، روحانیون زرتشتی، مربیان، اندیشمندان، پزشکان و فرماندهان نظامی محسوب می شد. اهداف کلیدی آموزش عالی شامل حفظ و گسترش دین و فرهنگ ایرانی، تقویت ساختار سیاسی و اداری کشور، آموزش علوم کاربردی نظیر پزشکی و نجوم، پرورش اخلاق فردی و جمعی، توسعه تفکر عقلانی و برقراری ارتباط علمی با تمدن های دیگر بود. مراکز آموزشی مانند آتشکده ها و به ویژه دانشگاه گندی شاپور، بستر تحقق این اهداف را فراهم می ساختند. بازشناسی این اهداف می تواند الگویی کارآمد برای اصلاح و توسعه نظام های آموزشی معاصر ارائه دهد. این مقاله با بهره گیری از منابع تاریخی، متون مذهبی و شواهد باستان شناسی به بررسی اهداف اصلی آموزش عالی در ایران باستان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش عالی در این دوره ها عمدتا در خدمت تثبیت نظام دینی، حفظ ساختارهای سیاسی، انتقال دانش عملی و توسعه حکمت و فلسفه بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش ، آموزش عالی ، اهداف آموزش عالی ، ایران باستان