بررسی آینده مدارس در عصر دیجیتال و تحلیل احتمال تغییرات ساختاری در شیوههای تدریس

این پژوهش با هدف آینده مدارس در عصر دیجیتال و تحلیل تغییرات ساختاری ضروری در شیوههای تدریس انجام شده بررسی است. مسئله اصلی پژوهش، ناکارآمدی ساختارهای سنتی مدارس در پاسخگویی به نیازهای یادگیرندگان دیجیتال محور و تحولات فناورانه است. با توجه به شتاب روزافزون دیجیتالی شدن آموزش و تجربه جهانی آموزش مجازی در دوران کرونا این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که چه تغییرات ساختاری در مدارس و شیوههای تدریس برای همسویی با عصر دیجیتال ضروری است؟. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای اسنادی (Document Analysis) است. داده ها از ۴۰ منبع معتبر شامل مقالات علمی، گزارشهای سازمانهای بین المللی (مانند یونسکو و OECD) و سیاست نامه های آموزشی ایران گردآوری شد. نمونه گیری به صورت هدفمند و با تمرکز بر منابع منتشر شده در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ انجام گرفت تحلیل دادهها با استفاده از کدگذاری استقرایی و نرم افزار MAXQDA صورت پذیرفت. یافته های کلیدی پژوهش نشان میدهد که تحولات ساختاری در چهار محور اصلی ضروری است: ۱. تحول نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر فرایند یادگیری. ۲. بازترابی فضا و زمان آموزش با گرایش به محیطهای ترکیبی (حضوری-مجازی). ۳. تغییر برنامه درسی به سمت مهارتهای سده ۲۱ (تفکر انتقادی سواد دیجیتال و حل مسئله). ۴. نوآوری در نظام ارزیابی با جایگزینی روشهای فرایند محور به جای آزمونهای سنتی. نتیجه نهایی پژوهش تاکید میکند که تحول در مدارس صرفا با به کارگیری فناوری محقق نمیشود بلکه نیازمند بازنگری در فلسفه آموزش توسعه زیرساختها و تغییر نگرش سیاستگذاران است این پژوهش چارچوبی نظری برای طراحی مدارس آینده ارائه میدهد که بر پایه انعطاف پذیری مشارکت و عدالت آموزشی استوار است.

کلیدواژه ها:

مدرسه دیجیتال ، شیوه های تدریس ، آموزش آینده ، فناوری آموزشی ، تحول ساختاری