بررسی اثر به کارگیری فناوری های هوشمند بر افزایش توانایی های دانش آموزان با نقش واسطه ای استرس تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر به کارگیری فناوریهای هوشمند بر افزایش تواناییهای دانش آموزان با نقش واسطه ای استرس تحصیلی انجام شده است. این مطالعه به روش توصیفی همبستگی و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه در سال تحصیلی جاری بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای و بر اساس جدول مورگان تعداد ۳۱۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تواناییهای دانش آموزان بر اساس مدل اسپریتزر و پرسشنامه استرس تحصیلی گولام و سلتانا (۲۰۲۲) بود. داده ها با استفاده از آزمونا، رگرسیون خطی و تحلیل مسیر در چارچوب معادلات ساختاری تحلیل شد. یافتهها نشان داد که به کارگیری فناوریهای هوشمند تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش تواناییهای دانش آموزان دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که استرس تحصیلی نقش واسطه ای معناداری در این رابطه ایفا میکند؛ به طوری که کاهش استرس تحصیلی ناشی از استفاده موثر از فناوریهای هوشمند، به افزایش تواناییهای دانش آموزان منجر میشود. به طور کلی استفاده هدفمند از فناوریهای هوشمند در محیطهای آموزشی میتواند عاملی مهم در توانمندسازی دانش آموزان از طریق کاهش استرس تحصیلی باشد.

کلیدواژه ها:

فناوریهای هوشمند ، تواناییهای دانش آموزان ، استرس تحصیلی ، مدارس هوشمند ، مدل معادلات ساختاری