تاثیر برنامه های آموزش مهارتهای زندگی بر تاب آوری و سلامت روان دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مهارتهای زندگی بر تاب آوری و سلامت روان دانش آموزان در قالب یک مطالعه مروری نظام مند است با توجه به افزایش چالشهای روانی هیجانی و اجتماعی در میان دانش آموزان و اهمیت ارتقاء سلامت روانی و توانمندیهای مقابله ای، آنان توجه به راهکارهای آموزشی موثر بیش از پیش ضروری به نظر میرسد. در این راستا با رویکردی مروری-تحلیلی، منابع مرتبط از جمله مقالات، علمی پایان نامه ها و کتب تخصصی منتشر شده در بازه زمانی ۱۳۷۶ تا ۱۴۰۴ مورد بررسی قرار گرفتند. گردآوری اطلاعات از پایگاههای معتبری چون Magiran، SID، Civilica و منابع دانشگاهی انجام شد. یافتههای مرور منابع نشان داد که آموزش مهارتهای زندگی از جمله خودآگاهی، همدلی، تصمیم گیری، حل مسئله، مدیریت استرس و هیجانات تاثیر بسزایی در افزایش تاب آوری دانش آموزان و کاهش مشکلات روانی نظیر اضطراب، افسردگی، پرخاشگری و افت تحصیلی دارد. مهارتهای زندگی از طریق تقویت توانمندیهای شناختی و هیجانی، سبب ارتقاء سازگاری فرد با محیط، بهبود ارتباطات بین فردی و رشد خودکارآمدی میشوند. بررسی پژوهشهای میدانی مانند مطالعات رضایی و همکاران، فاتح نژاد و مرادی پور نیز اثربخشی بالای این آموزشها را در محیطهای مدرسه ای تایید میکنند. بر این اساس میتوان نتیجه گرفت که تلفیق ساختاریافته مهارتهای زندگی در برنامه درسی مدارس، گامی موثر در جهت ارتقاء سلامت روانی و اجتماعی نسل آینده خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارتهای زندگی ، تاب آوری ، سلامت روان ، دانش آموزان ، برنامه درسی ، سازگاری ، توانمندیهای روان شناختی ، پیشگیری روانی-اجتماعی