بررسی تاثیر روش ارزشیابی توصیفی بر عملکرد تحصیلی و روانی دانش آموزان ابتدایی

در عصر حاضر آموزش و پرورش با چالشهای متعددی در راستای پاسخ گویی به نیازهای متغیر جامعه و فرد روبروست. یکی از مهمترین این چالشها انتخاب و به کارگیری شیوه های مناسب ارزشیابی است که بتواند به جای تمرکز صرف بر نتیجه فرایند یادگیری را نیز مورد توجه قرار دهد. ارزشیابی تحصیلی همواره بخش جدایی ناپذیر نظام آموزشی بوده و به عنوان ابزاری برای سنجش میزان تحقق اهداف یادگیری شناسایی نقاط قوت و ضعف یادگیرندگان و بهبود کیفیت آموزش تلقی میشود اما در نظامهای سنتی ارزشیابی اغلب به شکل نمره دهی کمی و آزمونهای کتبی محدود شده است که گرچه ساده و سریعاند اما در درک عمیق از تواناییها و نیازهای یادگیرندگان ناتوانند افشار در واکنش به این محدودیتها دیدگاههای نوین آموزشی بر ارزشیابیهایی تاکید میکنند که «یادگیرنده محور» باشند و به رشد همه جانبه ی دانش آموزان توجه کنند در همین راستا ارزشیابی توصیفی به عنوان رویکردی تحول گرا از اوایل دهه ی ۱۳۸۰ وارد نظام آموزشی ایران شد. این روش در پی آن است که با حذف نمره و تمرکز بر بازخوردهای سازنده فضایی برای یادگیری عمیق تر پایدارتر و کم اضطرابتر فراهم آورد ارزشیابی توصیفی به جای اعلام عددی سطح عملکرد با توصیف کیفیت یادگیری دانش آموز را به خودسنجی و خودتنظیمی سوق میدهد و نقش فعالی برای او در فرایند آموزش قائل میشود صالحی نظام ارزشیابی توصیفی بر اصولی چون توجه به تفاوتهای فردی تاکید بر پیشرفت مستمر بازخورد اصلاحی و تقویت انگیزش درونی استوار است ابزارهایی مانند پوشه ی کار آزمونهای عملکردی چک لیستها

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، عملکرد تحصیلی ، سلامت روانی ، دانش آموز ، ابتدایی ، بازخورد کیفی ، انگیزش درونی