بررسی اثربخشی روشهای نوآورانه و دیجیتال در بهبود یادگیری پایدار دانش آموزان در عصر فناوری

تحولات سریع در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات باعث تغییرات عمده ای در روشها و فرآیندهای یادگیری در مدارس و دیگر محیطهای آموزشی شده است. در این میان یکی از مهمترین مفاهیم مطرح در دنیای آموزش یادگیری پایدار است که به جای تاکید بر حفظ کردنهای کوتاه مدت، بر یادگیری عمیق و طولانی مدت تمرکز دارد. استفاده از ابزارهای دیجیتال مانند کلاسهای معکوس، آموزش از طریق بازی، واقعیت افزوده و مجازی، و هوش مصنوعی از جمله عواملی هستند که می توانند به طور موثری به یادگیری پایدار در دانش آموزان دامن بزنند. در حالی که فناوری ها می توانند یادگیری را تسهیل کنند، نیاز است که معلمان به عنوان تسهیل گران یادگیری همچنان نقش فعال و مرکزی خود را حفظ کنند. یکی از چالش های مهم در این شکاف دیجیتالی است که ممکن است باعث ایجاد نابرابری در دسترسی به منابع آموزشی شود. یادگیری دیجیتال به دانش آموزان این امکان را می دهد که مسیر یادگیری خود را شخصی سازی کنند و با استفاده از پلتفرم ها و ابزارهای دیجیتال به یادگیری به شیوه ای جذاب و مطابق با نیازهای فردی خود بپردازند. اما این فرآیند نیازمند هم افزایی میان آموزش انسانی و دیجیتال است تا به نتیجه ای مطلوب برسد. فناوری های نوین می توانند به عنوان مکملی برای فرآیندهای یادگیری سنتی عمل کنند و با توجه به چالش ها و فرصت های پیش رو باید به طور هوشمندانه و با دقت در آموزش های مدارس و کلاس های درس به کار گرفته شوند. برای رسیدن به یادگیری پایدار باید از فناوری ها به گونه ای استفاده کرد که نه تنها به دانش آموزان در یادگیری مفاهیم علمی کمک کند، بلکه مهارت های اجتماعی، عاطفی، و ارتباطی آنها را نیز تقویت نماید. این امر مستلزم طراحی مناسب برنامه های آموزشی و آموزشی دیجیتال است که تعاملات انسانی و فنی را به طور موثری ترکیب کنند.

کلیدواژه ها:

روشهای نوآورانه ، دیجیتال ، یادگیری پایدار دانش آموزان ، عصر فناوری