رابطه بین پیشرفت تحصیلی و طراحی برنامههای درسی مبتنی بر علایق دانش آموز

پیشرفت تحصیلی از مهمترین شاخصهای موفقیت نظامهای آموزشی به شمار می آید و همواره تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. یکی از رویکردهای نوین در بهبود عملکرد تحصیلی توجه به علایق دانش آموزان در فرآیند طراحی برنامههای درسی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین طراحی برنامه درسی مبتنی بر علایق و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به ویژه در مقطع ابتدایی، انجام شده است. چارچوب نظری این مطالعه بر پایه نظریه خودتعیینی بنا شده که سه نیاز روانشناختی اساسی – شامل خودمختاری، شایستگی و ارتباط - را عامل کلیدی در ایجاد انگیزش درونی و یادگیری معنادار می داند. در این راستا طراحی برنامههایی که با علاقهها، تواناییها و تجربیات زیستی دانش آموزان همسو باشد، می تواند موجب افزایش انگیزه، کاهش اضطراب، و ارتقای عملکرد تحصیلی آنان شود. همچنین نقش معلمان در این فرآیند بسیار تعیین کننده است؛ زیرا آنان به عنوان طراحان و مجریان اصلی برنامه درسی با شناخت دقیق از زمینههای فردی و فرهنگی دانش آموزان می توانند محتوای آموزشی را به شیوهای، پویا، منعطف و انگیزه زا ارائه دهند. یافتههای پژوهشهای پیشین نشان می دهد که مشارکت فعال معلمان در طراحی برنامههای علاقه محور، منجر به رشد خودکارآمدی، مشارکت عمیقتر و پایداری بیشتر در فرآیند یادگیری می شود. این مقاله با تاکید بر پیوند میان علاقه مندی و یادگیری، نقش کلیدی برنامه ریزی درسی هدفمند در ارتقای کیفیت آموزش را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، برنامه ریزی درسی ، علایق دانش آموزان ، انگیزش ، تحصیلی ، طراحی برنامه درسی ، نیازهای یادگیرنده ، خودکارآمدی تحصیلی