آموزش درس تاریخ با استفاده از شبیه سازی و نقش آفرینی

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر روشهای شبیه سازی و نقش آفرینی در تدریس درس تاریخ در مدارس پرداخته است. هدف اصلی این تحقیق تحلیل اثرات این روشهای نوین آموزشی بر میزان مشارکت انگیزه و یادگیری دانش آموزان در زمینه تاریخ است. در این مطالعه، از روش تحقیق کیفی با استفاده از مشاهدات میدانی مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و دانش آموزان و تحلیل محتوای فعالیتهای شبیه سازی استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داد که استفاده از شبیه سازی و نقش آفرینی در تدریس تاریخ باعث افزایش مشارکت فعال دانش آموزان تقویت مهارتهای تفکر انتقادی و تحلیلی و بهبود درک عمیق تری از وقایع تاریخی شده است. همچنین، این روشها توانسته اند انگیزه و علاقه مندی دانش آموزان به تاریخ را افزایش دهند و مهارتهای اجتماعی ارتباطی و حل مسئله آنها را تقویت کنند. یافته ها حاکی از آن است که این روشها در مقایسه با روشهای سنتی به ویژه در تقویت تعاملات اجتماعی و تحلیلهای گروهی، موثرتر واقع شده اند. با این حال برخی چالشها از جمله نیاز به آموزش معلمان و زمان بر بودن این روشها وجود دارد. در نهایت، این تحقیق پیشنهاد میکند که استفاده از شبیه سازی و نقش آفرینی به عنوان ابزارهای موثر در تدریس تاریخ در مدارس گنجانده شود تا به بهبود کیفیت آموزش و افزایش یادگیری دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

شبیه سازی نقش آفرینی تدریس ، تاریخ ، مشارکت دانش آموزان ، انگیزه ، یادگیری فعال