بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی بر کاهش نشانههای اختلال شخصیت مرزی و بهبود تنظیم هیجان در افراد دارای شخصیت مرزی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی بر کاهش نشانههای اختلال شخصیت مرزی و بهبود تنظیم هیجان در افراد دارای شخصیت مرزی بود. طرح پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه و با استفاده از جایگزینی تصادفی آزمودنیهای در گروههای آزمایشی و گواه است. جامعه آماری شامل تمامی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی شهر تهران در بهار سال ۱۴۰۴ بود که به مرکز مشاوره سهند مراجعه نمودند که از این جامعه تعداد ۳۰ دانش آموز با روش نمونه گیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه هر گروه ۱۵ نفر گمارش شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس کوتاه شده علائم اختلال شخصیت مرزی (۲۰۰۷) و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (۲۰۰۱ میباشد گروه آزمایشی طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای طرحواره درمانی مورد مداخله قرار گرفتند. گروه گواه هیچگونه آموزشی دریافت نکرد جهت تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از نرم افزار -۲۴-SPSS استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که نمرات علائم اختلال شخصیت مرزی و تنظیم هیجان بیماران گروه آزمایش پس از دریافت مداخله طرحواره درمانی بهبود یافتند ،بنابراین میتوان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی میتواند به عنوان یک شیوه رواندرمانی در کمک به افراد دارای اختلال شخصیتی در کاهش این علائم و بهبود کیفیت زندگی این بیماران استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

شخصیت ، مرزی ، تنظیم ، هیجان ، طرحواره درمانی ، فردی