زیباشناسی رابطه انسان با خدا از دیدگاه نهج البلاغه

انسان همانند سایر موجودات از بدو آفرینش وابسته به خداست و خداوند وجود خاص انسانی را به او می بخشد. ارتباط و وابستگی وجودی بین انسان و خدا از حیطه ی قدرت انسان خارج است. پس از تولد و رشد تدریجی و ظهور اراده، ارتباط انسان با دیگران، ارادی و آگاهانه انجام می گیرد و در این مرحله احتیاج به کیفیت و نحوه ارتباط پیدا می کند تا به رشد استعدادهایش خط و جهت مثبت بدهد. ارتباط انسان با خدا از مهمترین روابطی است که باید مورد توجه قرار گیرد. در این میان، فرستادگان خداوند و جانشینان بر حق آنها همواره کیفیت و چگونگی ارتباط صحیح و اصولی با خداوند را برای ما انسان ها بیان فرموده اند و ما در این نوشتار بر آنیم تا این مسئله را از زبان امیرالمومنین علیه السلام در نهج البلاغه بررسی کنیم. در باره اهمیت و ارزش ارتباط با خالق هستی و آثار تربیتی آن، آیات و روایات بسیاری وارد شده است به گونه ای که اگر کسی به آنها رجوع کند، دریابد که ارتباط و وابستگی به حضرت حق و زنده کردن یاد و ذکر او در دل و جان از عمده ترین مسائل دینی و عرفانی در دین اسلام است و ارزش انسان ها به میزان همین رابطه بستگی دارد. سکون و آرامش حقیقی اهل ایمان در پرتو رابطه با خالق هستی تحقق می یابد و غفلت از این رابطه موجب تلخ کامی زندگی دنیوی و حسرت در آخرت است.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ارتباط انسان با خدا ، مسائل دینی و عرفانی ، آخرت ، دنیا