بررسی اثر بخشی آموزش روانشناسی مثبت گرا بر افزایش خوش بینی تحصیلی و کاهش قلدری در دانش آموزان مقطع ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی آموزش روانشناسی مثبت نگر بر خوش بینی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی بود. روش این پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه مورد مطالعه را همه دانش آموزان پسر ابتدایی شهر ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. در این پژوهش از پرسشنامه خوشبینی تحصیلی استچنموران و همکاران (۲۰۱۳) استفاده شد. از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای استفاده شد که بر روی ۴۵ دانش آموز ابتدایی در سه گروه و هر گروه با ۱۵ دانش آموز (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) انجام گردید. آموزش روانشناسی مثبت گرا به عنوان مداخله به کار برده شد. داده ها به کمک آزمونهای آماری تحلیل کووارانس و توسط نرم افزار SPSS۲۳ تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیلهای آماری نشان داد که بین گروههای آزمایش و کنترل در افزایش خوشبینی تحصیلی هر دو روش تفاوت معنی داری وجود ندارد. با توجه به پژوهش انجام شده هر دو روش آموزشی بر افزایش خوشبینی تحصیلی موثر بودند و تفاوتی بین این دو روش وجود نداشت. بنابراین پیشنهاد میشود که دست اندرکاران حوزه آموزش و پرورش با طرح برنامههایی معلمان و دانش آموزان را از متغیرهای روانشناسی مثبت نگر به عنوان عوامل موثر در روند آموزش کلاسی آگاه سازند تا خوش بینی تحصیلی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت نگر ، خوشبینی ، تحصیلی ، آموزش ، دانش آموزان