بررسی رابطه بین انگیزش تحصیلی ، خود ناتوان سازی تحصیلی و اهمال کاری تحصیلی با بی صداقتی تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی

انگیزش تحصیلی از جمله عواملی است که به رفتار نیرو میدهد و به آن جهت می بخشد. در پژوهش حاضر، پیامدهای راهبردی و رفتاری انگیزش تحصیلی در قالب یک مدل علی بررسی شدند که در آن ابعاد انگیزش تحصیلی (انگیزش تحصیلی درونی، انگیزش تحصیلی بیرونی، بیانگیزشی تحصیلی) به عنوان متغیرهای برون ژاد، ابعاد خود ناتوان سازی (نگرانی از تلاش و انگیزه، عذرتراشی) به عنوان متغیر واسطه ای و بی صداقتی تحصیلی به عنوان متغیر درون زاد در نظر گرفته شدند. شرکت کنندگان ۲۵۱ دانش آموز ابتدایی شهر ارومیه بودند و مقیاس انگیزش تحصیلی (AMS-C۲۸ والرند و همکاران)، مقیاس خود ناتوان سازی (SHS ادوارد ای. جونز) و پرسشنامه بی صداقتی تحصیلی (مک کابی و تروینو) را تکمیل نمودند. برای تعیین پایایی و روایی ابزارها، به ترتیب از روش آلفای کرونباخ و تحلیل عوامل استفاده گردید. به منظور بررسی مدل، روش مدل معادلات ساختاری و برای تعیین نقش واسطه گری متغیر میانجی، روش بوت استراپ در نرم افزار AMOS به کار گرفته شد. نتایج نشان دادند که انگیزش تحصیلی درونی به صورت منفی و معنادار و انگیزش تحصیلی بیرونی به صورت مثبت و معنادار بعد نگرانی از تلاش و انگیزه را و بیانگیزشی تحصیلی بعد عذرتراشی را به صورت مثبت و معنادار پیش بینی نمودند. در خصوص رابطه مستقیم ابعاد انگیزش تحصیلی و بی صداقتی تحصیلی، یافته ها حکایت از آن داشت که انگیزش تحصیلی درونی پیش بینی کننده منفی و بیانگیزشی تحصیلی پیش بینی کننده مثبت بی صداقتی تحصیلی بودند. علاوه بر این، یافته ها حاکی از آن بود که تنها بعد عذرتراشی خودناتوان سازی نقش واسطه ای معناداری در رابطه ابعاد انگیزش تحصیلی و بی صداقتی تحصیلی داشت. در مجموع می توان نتیجه گرفت که با افزایش انگیزش درونی، خودناتوان سازی افراد کاهش یافته، اما با افزایش بیانگیزشی آنان، خودناتوان سازی نیز افزایش می یابد و به تبع آن بی صداقتی تحصیلی و رفتارهای تقلب نیز افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، خود ناتوان سازی ، بی صداقتی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی