الگوهای تربیت دینی کودکان ابتدایی بر اساس نهج البلاغه و سیره امام علی (ع)

این مقاله با هدف تحلیل و تبیین نقش آموزههای نهج البلاغه و سیره امام علی (ع) در تربیت دینی و اخلاقی کودکان دوره ابتدایی نگاشته شده است. نویسنده با تاکید بر اهمیت دوران کودکی به عنوان حساسترین و تاثیرگذارترین مقطع در شکل گیری شخصیت فرد، به ضرورت آموزش دینی از سنین پایین و نقش بنیادین خانواده و مدرسه در این فرآیند می پردازد. مقاله با مروری بر پیشینه پژوهشهای مرتبط، نشان میدهد که نهج البلاغه و سیره امام علی (ع) منابعی غنی و معتبر برای استخراج اصول و روشهای تربیت دینی به شمار می روند. در بخش نظری ابعاد چهارگانه نظام تربیتی نهج البلاغه شامل هدایت الهی، رشد عقلانی، پرورش اجتماعی و تعالی معنوی مورد بررسی قرار گرفته است. مقاله تاکید میکند که این ابعاد همزمان پاسخگوی نیازهای فردی و اجتماعی کودک بوده و او را برای ایفای نقش موثر در جامعه آماده میسازند. همچنین روشهای عملی تربیت دینی کودکان بر اساس نهج البلاغه و سیره امام علی (ع) از جمله قصه گویی، فعالیتهای هنری، بازیهای گروهی، تشویق به پرسشگری، الگوسازی و آموزش مفاهیم بنیادین دینی ارائه شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که بهره گیری از آموزههای نهج البلاغه و سیره امام علی (ع) میتواند زمینه ساز پرورش نسلی مومن، مسئولیت پذیر، اخلاق مدار و خردمند باشد. این رویکرد نه تنها به ارتقاء سطح دینداری و اخلاق کودکان کمک میکند بلکه رشد همه جانبه شخصیت، علمی، اجتماعی و معنوی آنان را نیز تضمین مینماید. در پایان مقاله بر لزوم بازنگری و تقویت برنامههای آموزش دینی در مدارس ابتدایی و توجه ویژه به تربیت معلمان و والدین متخصص در این حوزه تاکید میکند.

کلیدواژه ها:

تربیت ، کودکان ، نهج البلاغه ، ائمه