آثارفعالیت های پرورشی محیط زیست برمسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی آثار فعالیت های پرورشی مرتبط با محیط زیست بر مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان متوسطه انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه نهم یک منطقه آموزشی بود که از میان آن ها ۴۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و در دو گروه ۲۰ نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای در فعالیت های پرورشی محیط زیستی (شامل بازدیدهای میدانی، پروژه های گروهی، کارگاه بازیافت و بحث های کلاسی در موضوعات محیط زیست) شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل برنامه ای مشابه دریافت نکرد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان بود که روایی و پایایی آن در مطالعات پیشین تایید شده است. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) بررسی شد. نتایج نشان داد مشارکت در فعالیت های پرورشی محیط زیستی موجب افزایش معنادار مسئولیت پذیری اجتماعی (p < ۰.۰۱) و مولفه های آن از جمله مشارکت مدنی، احترام به قوانین و حمایت از منابع عمومی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل گردید. یافته ها اهمیت استفاده از برنامه های محیط زیستی در مدارس را به عنوان رویکردی کارآمد برای تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

فعالیت های پرورشی ، محیط زیست ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، آموزش شهروندی ، مشارکت مدنی