رابطه بین ساختاردهی کلاس و افزایش خودنظم دهی تحصیلی

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین میزان ساختاردهی کلاس و سطح خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان است. ساختاردهی کلاس به معنای سازمان دهی محیط یادگیری، تعیین قوانین و انتظارات روشن، استفاده از برنامه های زمان بندی شده و ارائه بازخورد منظم است که می تواند بر رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیرگذار باشد. خودنظم دهی تحصیلی به توانایی دانش آموز در تنظیم اهداف، برنامه ریزی، مدیریت زمان و ارزیابی پیشرفت تحصیلی اشاره دارد. این مطالعه با روش توصیفی–همبستگی و با استفاده از پرسشنامه های استاندارد بر روی ۲۰۰ دانش آموز متوسطه انجام شد. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین سطح ساختاردهی کلاس و خودنظم دهی تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۱). همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که مولفه های ساختاردهی شامل وضوح قوانین، برنامه ریزی منظم درسی و بازخورد مستمر، بخش قابل توجهی از واریانس خودنظم دهی تحصیلی را پیش بینی می کنند. یافته ها حاکی از اهمیت نقش معلم در فراهم کردن محیطی ساختارمند برای ارتقای مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

ساختاردهی کلاس ، خودنظم دهی تحصیلی ، مدیریت کلاس ، مهارت های یادگیری ، انگیزش تحصیلی