مقایسه هوش عمومی و سبک های یادگیری در دانش آموزان موفق و ناموفق تحصیلی: بررسی نقش عوامل شخصیتی

این مقاله به بررسی پیوند میان هوش عمومی، سبک های یادگیری و تفاوت های عملکرد تحصیلی در میان دانش آموزان موفق و ناموفق می پردازد، با تاکید بر نقش عوامل شخصیتی به عنوان میانجی یا تعدیل گر. هدف، تبیین الگوی برهم کنش این متغیرها برای توضیح چرایی تفاوت در دستاورد آموزشی است و ارائه راهبردهایی که بر پایه ویژگی های فردی قابلیت اجرا دارد. روش پژوهش تحلیلی توصیفی است و بر مرور نظام مند منابع کتابخانه ای، گزارش های پژوهشی و مقالات معتبر استوار است تا تصویری یکپارچه از یافته های پراکنده فراهم آید. نتایج گردآوری شده نشان می دهد سطح بالاتر هوش عمومی غالبا با گرایش به سبک های ژرف کاو و راهبردهای یادگیری خودتنظیم همراه است، و این ترکیب با موفقیت تحصیلی پیوند پررنگ دارد. در مقابل، الگوی سبک های سطحی، خودکارآمدی پایین و بی ثباتی هیجانی با افت تحصیلی هم نشین است. شواهد نشان می دهد وجدان مندی و ثبات هیجانی، اثر هوش عمومی بر پیامدهای آموزشی را تقویت می کند، در حالی که گشودگی به تجربه و برون گرایی مسیرهای متفاوتی را در انتخاب سبک ها شکل می دهد. بر پایه این جمع بندی، به کارگیری برنامه های یادگیری متناسب با تیپ شخصیتی و توان شناختی پیشنهاد می شود تا سازگاری آموزشی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

هوش عمومی ، سبک های یادگیری ، موفقیت تحصیلی ، عوامل شخصیتی ، میانجی گری