رابطه میان انگیزش درونی و کاهش رفتارهای پرخطر در محیط مدرسه

این مقاله رابطه میان انگیزش درونی و کاهش رفتارهای پرخطر در محیط مدرسه را تبیین می کند و بر سازوکارهایی تمرکز دارد که از طریق آن ها گرایش به یادگیری خودخواسته به پیشگیری اولیه می انجامد. هدف ها شامل تشریح نقش نیازهای روانی اساسی خودمختاری، شایستگی و پیوندجویی، و نیز سنجش اثر اقلیم حمایتی کلاس، روابط همسالان و کیفیت بازخورد آموزشی بر خودتنظیمی و تعلق مدرسه ای است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است، و چارچوب های نظری مرتبط با انگیزش و پیشگیری مدرسه محور را گردآوری و تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد تقویت انگیزش درونی از راه هدف گذاری معنادار، اختیار در انتخاب وظایف، بازخورد رشددهنده و مشارکت فعال دانش آموزان، خودتنظیمی را می افزاید، تعلق به مدرسه را ارتقا می دهد و احتمال بروز رفتارهایی مانند پرخاشگری، قلدری، آسیب به اموال و گرایش به مصرف مواد را می کاهد. همچنین پشتیبانی معلم از خودمختاری و شفافیت قوانین، اثر میانجی تعلق و خودتنظیمی را تقویت می کند. بر این اساس، طراحی برنامه های مدرسه محور برای پرورش انگیزش درونی، آموزش حرفه ای معلمان، بازطراحی ارزیابی همراه با بازخورد رشددهنده و مشارکت خانواده می تواند به کاهش معنادار خطر در مدرسه بینجامد.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، رفتارهای پرخطر ، خودتنظیمی ، تعلق مدرسه ای ، اقلیم کلاس