ترکیب روش های سنتی و نوین در بهبود آموزش علوم تجربی

تحول در آموزش علوم تجربی نیازمند تلفیق روش های سنتی و نوین تدریس است تا یادگیری دانش آموزان بهبود یافته و مهارت های علمی آنان تقویت شود. روش های سنتی آموزش علوم، مانند تدریس معلم محور و آزمایش های ساده، مزایایی از جمله انسجام مفهومی و تقویت پایه های علمی دارند، اما اغلب به دلیل محدودیت در مشارکت فعال دانش آموزان و نبود تعامل کافی، نمی توانند به تنهایی پاسخگوی نیازهای یادگیری قرن ۲۱ باشند. در مقابل، روش های نوین آموزشی، شامل یادگیری مبتنی بر پروژه، شبیه سازی های دیجیتال، آزمایشگاه های مجازی و فناوری های هوشمند، امکان یادگیری فعال، تجربه محور و شخصی سازی شده را فراهم می آورند و به دانش آموزان فرصت می دهند تا مفاهیم علمی را به شکل کاربردی و تعاملی درک کنند. پژوهش حاضر با بررسی ادبیات علمی و مطالعات انجام شده در زمینه آموزش علوم تجربی، به تحلیل مزایا، محدودیت ها و راهکارهای تلفیق روش های سنتی و نوین پرداخته است. نتایج نشان می دهد که ترکیب هوشمندانه این روش ها می تواند موجب ارتقای انگیزه، فهم مفهومی عمیق، توسعه مهارت های حل مسئله و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان شود و در نهایت کیفیت آموزش علوم تجربی را به شکل چشمگیری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

آموزش علوم تجربی ، روش های سنتی ، روش های نوین ، یادگیری فعال ، یادگیری تجربه محور ، تلفیق روش ها