رابطه ی هوش معنوی و تنظیم هیجان با کاهش مشکلات رفتاری در کودکان ۷ تا ۱۰

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش پیش بینی کنندگی هوش معنوی و تنظیم هیجان در کاهش مشکلات رفتاری کودکان ۷ تا ۱۰ سال بود. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان ۷ تا ۱۰ ساله ساکن تهران و والدین آن ها بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و با استفاده از فرمول تاباچنیک و فیدل، نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسش نامه هوش معنوی کینگ (۲۰۰۸)، پرسش نامه تنظیم شناختی هیجان فرم کودکان گارنفسکی و همکاران (۲۰۰۷)، و پرسش نامه مشکلات رفتاری کودک آخنباخ – نسخه والدین (۱۹۹۱) بود. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و تحلیل واریانس) استفاده شد. یافته ها نشان دادند که بین هوش معنوی و تنظیم هیجان سازگارانه با مشکلات رفتاری رابطه منفی و معناداری وجود دارد، درحالی که تنظیم هیجان ناسازگارانه با مشکلات رفتاری رابطه ای مثبت و معنادار داشت (۰۰۱/۰>p). ضرایب رگرسیونی نیز نشان دادند که هر سه متغیر پیش بین به طور معناداری توانایی پیش بینی مشکلات رفتاری را دارند؛ اما قدرت پیش بینی هوش معنوی نسبت به سایر متغیرها بیشتر است. تحلیل واریانس نیز نشان داد که مدل کلی رگرسیون معنادار است و ترکیب متغیرهای پیش بین توانسته است سهم قابل توجهی از واریانس مشکلات رفتاری را تبیین کند. درمجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت نقش هوش معنوی و تنظیم هیجان در کاهش مشکلات رفتاری کودکان تاکید دارد.