نقش مربیگری فردی mentoring در ارتقای انگیزه

در دنیای امروز، سازمان ها و نهادهای آموزشی برای دستیابی به بهره وری بیشتر و پرورش نیروی انسانی کارآمد، نیازمند راهکارهایی برای افزایش انگیزه در افراد هستند. یکی از روش های موثر در این زمینه، بهره گیری از فرآیند مربیگری فردی (mentoring) است که به عنوان یک تعامل توسعه ای میان مربی و فرد تحت راهنمایی، شناخته می شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش مربیگری فردی در ارتقای انگیزه افراد به ویژه در محیط های آموزشی و سازمانی انجام شده است.مطالعه با روش مرور ادبیات و تحلیل محتوای کیفی مقالات و پژوهش های پیشین صورت گرفت. نتایج نشان داد که مربیگری فردی از طریق فراهم ساختن بازخورد هدفمند، ایجاد حس تعلق و حمایت اجتماعی، تشویق به تعیین و دستیابی به اهداف فردی و حرفه ای، و توسعه حس خودکارآمدی، می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم سطح انگیزه در افراد را افزایش دهد. همچنین، وجود رابطه مثبت و مبتنی بر اعتماد میان مربی و متربی نقش مهمی در اثربخشی این فرآیند ایفا می کند.یافته ها حاکی از آن است که سازمان هایی که برنامه های مربیگری ساختاریافته و مستمر را به اجرا درمی آورند، می توانند شاهد بهبود قابل توجهی در عملکرد کارکنان، تعهد سازمانی و کاهش فرسودگی شغلی باشند. همچنین، در محیط های آموزشی، مربیگری فردی موجب بهبود انگیزه تحصیلی، افزایش مشارکت یادگیرندگان و رشد مهارت های شخصی و اجتماعی می شود.در پایان، پژوهش پیشنهاد می کند که مدیران و سیاست گذاران آموزشی و سازمانی با طراحی برنامه های مربیگری هدفمند، از این ابزار به عنوان عاملی کلیدی در توسعه منابع انسانی بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

مربیگری فردی ، انگیزه ، توسعه فردی ، منابع انسانی ، یادگیری ، خودکارآمدی ، رابطه مربی-متربی