کاربرد نظریه های انگیزش در افزایش علاقه و مشارکت دانش آموزان در کلاس درس

افزایش علاقه و مشارکت دانش آموزان در فرآیند یادگیری یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی است. نظریه های مختلف انگیزشی از جمله نظریه خود تعیین گری، انتظار-ارزش، نیازهای اساسی روان شناختی، و تقویت مثبت می توانند نقش موثری در بهبود انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان ایفا کنند. این مقاله به بررسی کاربرد عملی این نظریه ها در محیط کلاس پرداخته و نشان می دهد که معلمان با به کارگیری راهبردهایی مانند فراهم سازی فرصت های انتخاب، تاکید بر پیشرفت فردی، ایجاد محیط حمایت کننده و تشویق مشارکت فعال می توانند انگیزه یادگیری را در دانش آموزان تقویت کرده و موجب افزایش تعامل، توجه و حضور موثر آنان در کلاس شوند که با استفاده از منابع کتابخانه ای و به روش توصیفی و تحلیلی به نگارش در آمده است. نتایج حاکی از آن است که توجه به ابعاد انگیزشی در طراحی و اجرای فعالیت های آموزشی، نقش بسزایی در بهبود کیفیت آموزش و یادگیری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

نظریه های انگیزش ، مشارکت دانش آموزان ، انگیزش درونی ، آموزش فعال ، یادگیری موثر ، نظریه خودتعیین گری ، انگیزش تحصیلی