بررسی سیستماتیک تاثیر اختلال نقص توجه و بیش فعالی بر عملکرد مهارت های حرکتی ظریف در کودکان
سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 141
فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CASEP01_3320
تاریخ نمایه سازی: 20 شهریور 1404
چکیده مقاله:
هدف :اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) یکی از رایج ترین اختلالات نوروتکاملی در کودکان است که علاوه بر مشکلات رفتاری و شناختی، با نارسایی هایی در مهارت های حرکتی نیز همراه است. هدف از این مطالعه، بررسی سیستماتیک شواهد پژوهشی موجود در زمینه ی تاثیر ADHD بر عملکرد مهارت های حرکتی ظریف کودکان و تحلیل یافته های مربوط به سازوکارهای شناختی و عصبی موثر در این زمینه است. این مطالعه به روش مرور سیستماتیک انجام شد. منابع علمی از پایگاه های معتبری چون PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar با استفاده از کلیدواژه هایی مانند "ADHD"، "Fine Motor Skills"، "Children"، و "Motor Coordination" مورد جست وجو قرار گرفتند. معیارهای ورود شامل مطالعات اصیل منتشرشده بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ بود که به طور مستقیم به رابطه بین ADHD و مهارت های حرکتی ظریف در کودکان پرداخته بودند. پس از غربالگری اولیه، ۴۲ مقاله برای بررسی نهایی انتخاب شدند. تحلیل مطالعات نشان داد که کودکان مبتلا به ADHD به طور معناداری عملکرد ضعیف تری در وظایف مرتبط با مهارت های حرکتی ظریف دارند. این ضعف ها به ویژه در فعالیت هایی مانند نوشتن، استفاده از ابزارهای دستی و هماهنگی دست و چشم مشهود بود. یافته ها همچنین حاکی از آن بود که بعد "عدم توجه" در ADHD بیشتر از "بیش فعالی/تکانش گری" با ناتوانی های حرکتی مرتبط است. شواهد تصویربرداری عصبی، ناهنجاری هایی را در ساختار ماده سفید مغز (به ویژه در مسیر SLF) نشان دادند که با این نارسایی ها مرتبط هستند. همچنین، مداخلات غیر دارویی مانند تمرینات حرکتی هدفمند، ورزش های سازمان یافته و بازی درمانی، اثرات مثبتی بر بهبود مهارت های ظریف نشان دادند. اختلال ADHD تاثیر منفی قابل توجهی بر مهارت های حرکتی ظریف کودکان دارد که می تواند بر عملکرد تحصیلی و اجتماعی آن ها تاثیرگذار باشد. با توجه به ماهیت چندعاملی این اختلال، مداخلات درمانی باید تلفیقی از رویکردهای حرکتی، شناختی و رفتاری باشند. همچنین، انجام پژوهش های بیشتر با تاکید بر تفاوت های فردی، تصویربرداری عصبی و مداخلات بلندمدت توصیه می شود. شناسایی زودهنگام این مشکلات و طراحی برنامه های توان بخشی متناسب، می تواند به ارتقاء کیفیت زندگی کودکان مبتلا به ADHD کمک کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیه علی جانی
کارشناسی ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی-رفتار حرکتی
امین امیر حاجلو
کارشناسی ارشد روان شناسی ورزش
مریم پورحیدری
کارشناسی تربیت بدنی و علوم ورزشی