رابطه روش تدریس معلم دینی با انگیزش درونی یادگیری قرآن و معارف

پژوهش حاضر به بررسی رابطه میان روش تدریس معلمان دینی و میزان انگیزش درونی دانش آموزان برای یادگیری قرآن و معارف اسلامی می پردازد. انگیزش درونی، به عنوان یکی از مهم ترین محرک های پایدار یادگیری، زمانی شکوفا می شود که محیط آموزشی، روش تدریس، و تعامل معلم–دانش آموز بتواند علاقه، حس کنجکاوی و احساس معنا را در شاگرد برانگیزد. در حوزه تعلیم و تربیت دینی، اهمیت این امر دوچندان است؛ زیرا آموزه های قرآن و معارف نه تنها دانشی نظری، بلکه بنیانی برای شکل گیری نگرش، ارزش ها و هویت معنوی دانش آموزان محسوب می شوند. این مطالعه با رویکرد علمی–تحلیلی، ضمن بررسی مبانی نظری انگیزش و الگوهای تدریس دینی، به تحلیل یافته های پژوهش های داخلی پرداخته و عوامل موثر بر ارتقاء انگیزش درونی را شناسایی کرده است. نتایج نشان می دهد روش های تعاملی، استقرایی و مبتنی بر تجربه، در مقایسه با شیوه های صرفا خطابی و حافظه محور، توانایی بیشتری در ایجاد انگیزش پایدار و علاقه مندی به یادگیری قرآن و معارف دارند. همچنین جایگاه شخصیت و باورهای معلم، مهارت در طراحی فعالیت های گروهی، و استفاده از فناوری آموزشی در تقویت این انگیزش برجسته شده است. در پایان، پیشنهادهای کاربردی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، انگیزش درونی ، یادگیری قرآن ، معارف اسلامی ، تعلیم و تربیت دینی