بررسی راهکار های آموزش مهارت های خودتنظیمی شناختی و تاثیر آن بر رفتار کلاسی

هدف این پژوهش، بررسی راهکارهای آموزش مهارت های خودتنظیمی شناختی و تحلیل تاثیر آن بر بهبود رفتار کلاسی دانش آموزان مقطع متوسطه است. خودتنظیمی شناختی به توانایی فرد برای برنامه ریزی، نظارت، و ارزیابی فرایند یادگیری خود اشاره دارد، که در نهایت موجب افزایش کیفیت عملکرد تحصیلی و کاهش رفتارهای نامطلوب در محیط آموزشی می شود (زیبایی نژاد، ۱۴۰۰؛ Zimmerman, ۲۰۰۰). در این پژوهش از رویکرد تحلیلی–کاربردی بهره گرفته شده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد خودتنظیمی شناختی و مقیاس رفتار کلاسی جمع آوری شده است. نمونه پژوهش شامل ۱۰۰ دانش آموز پسر و دختر از مدارس متوسطه شهر مشهد بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. یافته ها نشان داد آموزش برنامه ریزی درسی، استفاده از راهبردهای یادداشت برداری هدفمند، و خودارزیابی منظم، تاثیر معناداری بر کاهش حواس پرتی، افزایش مشارکت کلاسی، و رعایت قوانین کلاس دارد (بهرامی، ۱۳۹۹؛ Pintrich & de Groot, ۱۹۹۰). این نتایج بیانگر اهمیت راهبردهای خودتنظیمی در بهبود تعامل آموزشی و مدیریت رفتار در محیط مدرسه است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی شناختی ، رفتار کلاسی ، برنامه ریزی درسی ، نظارت بر یادگیری ، آموزش مهارت های شناختی