بررسی نقش همسالان در آموزش غیررسمی و یادگیری اجتماعی

آموزش غیررسمی و یادگیری اجتماعی از جمله فرآیندهایی هستند که به طور گسترده خارج از محیط های رسمی آموزشی شکل می گیرند. در این میان، همسالان نقش برجسته ای به عنوان منابع یادگیری، الگوهای رفتاری و حامیان عاطفی ایفا می کنند. مقاله حاضر با رویکرد مروری–تحلیلی، به بررسی ابعاد و نقش تعاملات همسالان در تقویت یادگیری اجتماعی و توسعه مهارت های فردی پرداخته است. بر اساس مرور متون و نظریات، تعاملات همسال محور می توانند از طریق سازوکارهایی مانند مدل سازی رفتاری، بازخورد فوری، حمایت عاطفی و انگیزش اجتماعی، کیفیت یادگیری را ارتقاء دهند. یافته های این مرور نشان می دهد که نظریات یادگیری اجتماعی بندورا، یادگیری همیارانه جانسون و جانسون، و جوامع یادگیرنده لاوه و ونگر، چارچوب مناسبی برای تحلیل این پدیده فراهم می کنند. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که استفاده هدفمند از ظرفیت همسالان در آموزش غیررسمی می تواند به رشد جامع مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی منجر شود.

کلیدواژه ها:

: آموزش غیررسمی ، یادگیری اجتماعی ، تعامل همسالان ، یادگیری همیارانه ، مدل سازی رفتاری