نقش آموزش عاطفی-اجتماعی در کاهش تعارضات مدرسه ای

آموزش عاطفی-اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین در نظام های آموزشی نوین، نقش مهمی در بهبود روابط میان فردی و کاهش تعارضات مدرسه ای ایفا می کند. این نوع آموزش با تمرکز بر توسعه مهارت هایی چون شناخت هیجانات، همدلی، خودتنظیمی، حل مسئله و ارتباط موثر، بستری را فراهم می آورد که در آن دانش آموزان قادرند تعاملات سالم تری با همسالان، معلمان و سایر اعضای مدرسه برقرار کنند. یافته های پژوهش حاضر نشان دادند که اجرای برنامه های آموزش عاطفی-اجتماعی در مدارس دوره متوسطه اول، موجب افزایش همدلی، بهبود مهارت های حل مسئله، ارتقاء خودتنظیمی هیجانی، افزایش احساس تعلق به مدرسه و تقویت مهارت های ارتباطی شده است. همچنین، آموزش این مهارت ها موجب افزایش تاب آوری روانی دانش آموزان در مواجهه با موقعیت های تعارض آمیز گردید. این آموزش ها نه تنها به کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و سوءتفاهم های ارتباطی کمک کردند، بلکه موجب ارتقاء سلامت روان، افزایش انگیزش تحصیلی و بهبود کیفیت زندگی اجتماعی دانش آموزان شدند. با توجه به تنوع فرهنگی و اجتماعی در مدارس ایران، طراحی برنامه های آموزش عاطفی-اجتماعی باید با رویکرد بومی و متناسب با نیازهای دانش آموزان انجام گیرد. همچنین، آموزش معلمان و کارکنان مدرسه در زمینه مهارت های SEL نقش کلیدی در موفقیت این برنامه ها دارد. در مجموع، آموزش عاطفی-اجتماعی می تواند به عنوان یک راهکار پیشگیرانه و موثر در کاهش تعارضات مدرسه ای و ارتقاء فضای روانی و اجتماعی مدارس مورد استفاده قرار گیرد و لازم است در سیاست گذاری های آموزشی به عنوان یک ضرورت راهبردی مورد توجه قرار گیرد.