تحلیل تاثیر آموزش مبتنی بر بازی بر یادگیری دانش آموزان با سبک های یادگیری متفاوت

آموزش مبتنی بر بازی، به عنوان رویکردی نوین در فرآیند تدریس، توانسته است جذابیت و اثربخشی یادگیری را به ویژه در میان دانش آموزان با سبک های یادگیری متفاوت ارتقا بخشد. در این مقاله، با بررسی مفاهیم نظری مرتبط با سبک های یادگیری (مانند دیداری، شنیداری، حرکتی) و تبیین نقش بازی های آموزشی، به تحلیل تاثیر این رویکرد بر میزان یادگیری، انگیزش، و درگیری فعال دانش آموزان پرداخته شده است. داده های پژوهشی داخلی و خارجی حاکی از آن است که بهره گیری از بازی های آموزشی، علاوه بر توانمندسازی شناختی، باعث افزایش اعتماد به نفس، مهارت حل مسئله و کار گروهی می شود. همچنین تعامل بین نوع بازی، محتوا و سبک یادگیری دانش آموز، عامل مهمی در اثربخشی آموزشی است. این مقاله راهکارها و چالش های پیاده سازی آموزش مبتنی بر بازی را در کلاس های درس متنوع واکاوی نموده و به معلمان و سیاست گذاران آموزشی پیشنهادهایی ارائه می دهد تا فرایند یادگیری را متناسب با تفاوت های فردی بهینه کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، سبک های یادگیری ، دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، بازی آموزشی ، شخصی سازی آموزش ، تعامل آموزشی ، نوآوری در تدریس