بررسی مقاومت روانی زنان شاهنامه در ساختارهای سرکوبگر با رویکرد روانشناختی

در شاهنامه فردوسی زنان در برابر سلطه نظامهای مردسالار و ساختارهای سرکوبگر نوعی مقاومت روانی از خود نشان میدهند که نه تنها واکنشی، فردی بلکه نوعی کنش اجتماعی و تاریخی است. این وضعیت در جامعه امروز نیز تکرار میشود؛ زنان در محیطهای اجتماعی به واسطه ناهنجاریها و ناهمگونیهای جنسیتی با تهدیدهایی نسبت به امنیت موقعیتی حیثیتی و حتی جانی خود روبه رو هستند. مقاومت روانی این شخصیتها بر پایه انگیزههای درونی و روانشناختی شکل میگیرد و به منزله استراتژی قدرتمندی است که آنان را قادر میسازد تا در برابر ساختارهای سیاسی و اجتماعی سرکوبگر ایستادگی کنند. این الگو میتواند برای زنان جامعه امروز نیز الهام بخش باشد؛ زنانی که با اتکا به نیروی روانی، خود توان بازنمایی هویت مستقل و کنشگرانه را در مواجهه با نابرابریهای جنسیتی دارند.

کلیدواژه ها:

مقاومت ، روانی ، زنان ، شاهنامه ، سرکوبگری ، روانشناختی