طراحی الگوریتم های چندهدفه مبتنی بر هوش مصنوعی برای شکل دهی پویا به فرم های معماری به منظور بیشینه سازی دریافت تابش خورشیدی و کاهش بار حرارتی

طراحی و بهینه سازی فرم های معماری تاثیر چشمگیری بر بهره وری انرژی ساختمان و پایداری محیطی دارد. این پژوهش رویکردی نوآورانه را برای شکل دهی پویا به فرم های معماری از طریق الگوریتم های چندهدفه مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) معرفی می کند. هدف اصلی این مطالعه دستیابی به تعادل بهینه بین بیشینه سازی دریافت تابش خورشیدی برای استفاده بهتر از نور طبیعی و کاهش بارهای حرارتی برای کمینه سازی تقاضای انرژی سرمایش و گرمایش است.روش پیشنهادی با ترکیب تکنیک های پیشرفته بهینه سازی مبتنی بر هوش مصنوعی، شامل الگوریتم های تکاملی و مدل های یادگیری ماشین، با چارچوب های طراحی پارامتریک، فرم های معماری را به صورت پویا و بر اساس داده های محیطی واقعی شکل می دهد. این سازوکار تطبیقی نه تنها بهره وری انرژی را بهبود می بخشد، بلکه با کاهش جذب حرارت در زمان اوج تابش خورشید و حفظ نور طبیعی کافی، آسایش کاربران را تضمین می کند.برای اعتبارسنجی اثربخشی الگوریتم های توسعه یافته، آزمایش های شبیه سازی با استفاده از ابزارهای تحلیل عملکرد ساختمان انجام شد. نتایج نشان دهنده بهبود قابل توجه در میزان جذب انرژی خورشیدی و کاهش چشمگیر بار حرارتی در مقایسه با استراتژی های طراحی ثابت بود. این یافته ها ظرفیت بالقوه بهینه سازی چندهدفه مبتنی بر هوش مصنوعی را به عنوان ابزاری تحول آفرین در معماری پایدار برجسته می کند که به معماران امکان تصمیم گیری آگاهانه برای تلفیق عملکرد انرژی با ملاحظات زیبایی شناختی و کارکردی را می دهد. این پژوهش به بدنه دانش سیستم های طراحی هوشمند کمک کرده و بینش های عملی برای ادغام هوش مصنوعی با فرآیندهای طراحی معماری جهت ایجاد ساختمان های پاسخگو به اقلیم و بهره ور از نظر انرژی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بهینه سازی چندهدفه ، طراحی پویا ، تابش خورشید