بازخوانی معماری بومی؛راهبردی جهت ارتقای زیست پذیری

از مهم ترین نشانه های تمدن هر ملت میتوان به شهرها اشاره کرد که قدمت و صلابت شان نمادی از اندیشه ها، آداب و رسوم، روابط و تعاملات مردم بوده است. در دنیای مدرن که شهرها با چالش های متعددی از جمله افزایش جمعیت و بحران های زیست محیطی مواجه هستند، اصول معماری بومی به عنوان یک راهکار موثر برای توسعه پایدار شهری، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. معماری بومی که حاصل تعامل خلاقانه انسان با طبیعت، اقلیم و فرهنگ محلی است، با بهره گیری از مصالح طبیعی و الگوهای طراحی سازگار با محیط، قابلیت کاهش اثرات منفی زیست محیطی و ارتقای زیست پذیری شهری را داراست. این نوع معماری با بهره گیری از الگوهای سنتی، مصالح بومی و روش های ساخت سازگار با شرایط اقلیمی به کاهش مصرف انرژی، حفظ منابع طبیعی و بهبود کیفیت زندگی کمک میکند و حس تعلق به محیط را تقویت می نماید. این مقاله با مرور مبانی نظری معماری بومی و رویکردهای مختلف آن، نقش این معماری در پایداری شهری را تحلیل کرده و بر ضرورت باز اندیشی در استفاده از ارزش های سنتی در چارچوب نیازهای معاصر تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، معماری بومی ، زیست پذیری ، هویت شهری ، اقلیمی