تاثیرآموزش شفقت به خود بر کیفیت زندگی و کاهش پریشانی روان شناختی در زنان باردار

زمینه و هدف: زنان باردار یکی از گروه های حساس جامعه جهت افزایش جمعیت جوان کشور محسوب شده و پرداختن به بعد کیفیت زندگی آن ها و بهبود این عامل می بایست در مرکز توجهات سازمان ها و نهادهایی همچون وزارت بهداشت و درمان کشور باشد. لذا این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی آموزش شفقت به خود بر کیفیت زندگی و پریشانی روان شناختی زنان باردار انجام گرفت. مواد و روش ها: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون گروه کنترل و با گمارش تصادفی و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه پژوهش حاضر کلیه زنان باردار مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر نکا بودکه ۳۰ نفر به روش غیر تصادفی هدفمند با توجه به معیارهای ورود و خروج به عنوان نمونه انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار داده شدند. گروه آزمایش تحت آموزش شفقت به خود طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه گروهی به صورت یک بار در هفته قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش پرسش نامه استاندارد کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۶) و پریشانی روانشناختی کسلر (۲۰۰۳) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس از طریق نرم افزار SPSS-۲۶ انجام شد. یافته ها: آموزش شفقت به خود بر کیفیت زندگی و پریشانی روان شناختی زنان باردار تاثیر مثبت و معناداری دارد (۰.۵>p). نتایج آزمون بن فرونی نشان می دهد که بین کیفیت زندگی زنان باردار گروه کنترل و آزمایش در بعد از آموزش شفقت به خود تفاوت معنی داری وجود دارد (۰.۵>p) و میزان کیفیت زندگی زنان باردار گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل افزایش داشته است. هم چنین بین پریشانی روان شناختی زنان باردار گروه کنترل و آزمایش در بعد از آموزش شفقت به خود تفاوت معنی داری وجود دارد (۰.۵>p) و میزان پریشانی روان شناختی زنان باردار گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش داشته است. نتیجه گیری: آموزش شفقت به خود می تواند یکی از گزینه های موثر در بهبود کیفیت زندگی و پریشانی روان شناختی در کنار سایر مداخلات دارویی باشد.

کلیدواژه ها:

Teaching Self-compassion ، Quality of Life ، Psychological Distress ، Pregnant Women ، آموزش شفقت به خود ، کیفیت زندگی ، پریشانی روان شناختی ، زنان باردار