استفاده از فضای باز و محیط واقعی در تدریس درس علوم

امروزه، مدرسه تنها یک مکان آموزشی نیست بلکه در اغلب کشورها به نقش محیط و جامعه در آموزش توجه خاصی می شود. در روزگار ما، مدرسه به فراگیرندگان یاد می دهد چگونه حقایق را کشف، مشکلات خود را برطرف کنند و به کارهای تحقیقی و پژوهشی بپردازند. در نتیجه، انتظار می رود دانش آموزان ضمن بهره گیری از آموخته ها، بخش اعظم تجارب و اطلاعات خود را از محیط های دیگر به دست بیاورند. زیرا، به سبب محدودیت های آموزش رسمی مدرسه ای، امکان تجربه دست اول و شخصی برای فراگیرندگان وجود ندارد و نمی توان انتظار داشت که همه آنان امکان دست یابی به یادگیری اکتشافی از نوع تجربه دست اول را داشته باشند. بنابراین، بخشی از روش های تدریس معلم، باید دانش آموزان را به خارج از کلاس و مدرسه ببرد و آن ها را به نحوی تربیت کند که خوشه چین اطلاعات و علوم زمان خود باشند و در مدرسه، درباره این اطلاعات به بحث و تعامل بپردازند. معمولا محل گردش علمی، براساس محتوا و هدف درس انتخاب می شود و محدودیتی ندارد. ازجمله مکان هایی که برای گردش علمی مناسب است، می توان از مراکز صنعتی، آموزشی، تفریحی، موزه ها، نمایشگاه ها و منابع طبیعی یاد کرد. مدت گردش علمی باید با هدف ها، مفاهیم، و مکان گردش، تناسب داشته باشد. می توان دانش آموزان را به بازدید های چندساعته تا چندروزه برد. گردش علمی از نظر تعداد شرکت کنندگان هم محدودیتی ندارد و می توان با توجه به امکانات، تعدادی را به گردش علمی برد. اما متاسفانه در بعضی مدارس، فعالیت هایی تحت عنوان گردش علمی انجام می شود که با اهداف و انتظارات تدریس متناسب نیست و گاه، برنامه ریزی آن بدون آگاهی معلم صورت می گیرد و صرفا یک برنامه تفریحی است. در صورتی که گردش علمی، بر دو اصل تفریح و علم آموزی استوار است و توجه صرف به یکی از این دو اصل، اهداف آموزش وپرورش را خدشه دار می کند

کلیدواژه ها:

فضای باز ، محیط واقعی ، تدریس درس علوم ، مکان آموزشی ، آموزش و پرورش ، کلاس