نظریه های نوین رقابت و همکاری استراتژیک

در دنیای مدیریت استراتژیک امروز، پارادایم رقابت از مدل های تقابلی سنتی (بازی با حاصل جمع صفر) به سمت مدل های ترکیبی «رقابت-همکاری» تغییر جهت داده است. این نظریات بر این باور استوارند که سازمان ها برای بقا و نوآوری، ناچارند هم زمان در حوزه هایی با رقبا رقابت و در حوزه هایی دیگر با همان ها همکاری کنند مانند به اشتراک گذاری زیرساخت های تحقیق و توسعه. نظریه ی «همکاری استراتژیک» نیز بر ایجاد هم افزایی از طریق اتحادهای استراتژیک، سرمایه گذاری های مشترک و شبکه های ارزش تاکید دارد؛ جایی که هدف نه شکست رقیب، بلکه بزرگ کردن کیک بازار و خلق ارزش های مشترک است. این نظریات نوین، «قابلیت های پویا» و «اکوسیستم های کسب وکار» را کانون تحلیل قرار می دهند؛ به این معنا که سازمان ها دیگر نه به عنوان بازیگرانی مستقل، بلکه به عنوان اجزای یک شبکه پیچیده دیده می شوند که موفقیت شان به کیفیت تعاملات، اعتماد متقابل و قابلیت بازآفرینی استراتژی ها در محیط های پرتلاطم بستگی دارد. در واقع، در این چارچوب، «هوش همکاری» به همان اندازه «هوش رقابتی» برای کسب مزیت رقابتی پایدار، حیاتی و تعیین کننده است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: استراتژیک ، همکاری ، رقابت ، نوین ، نظریه.