بررسی تاثیر حضور هفتگی بزرگسالان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در کمپینگ های تفریحی بر بهبود عملکرد رفتاری والدین و ارتقای کیفیت زندگی آنان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر حضور هفتگی بزرگسالان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در کمپینگ های تفریحی بر بهبود عملکرد رفتاری والدین و ارتقاء کیفیت زندگی آنان می باشد. این مطالعه به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل والدین بزرگسالان مبتلا به اوتیسم مراجعه کننده به مراکز توانبخشی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی WHOQOL-BREF و مقیاس استرس والدین PSI-SF بود. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته در کمپینگ تفریحی هفتگی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل در این مدت هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شد. نتایج نشان داد که حضور هفتگی بزرگسالان اوتیستیک در کمپینگ های تفریحی به طور معناداری باعث افزایش کیفیت زندگی والدین و کاهش استرس آن ها در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است (۰.۰۰۱ >p) همچنین اندازه اثر محاسبه شده نشان دهنده تاثیر قوی این مداخله بر متغیرهای روان شناختی والدین بود. این یافته ها بر نقش موثر فعالیت های تفریحی ساختارمند در بهبود وضعیت روانی والدین و ارتقاء کیفیت زندگی خانواده های دارای فرزند اوتیستیک تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، کمپینگ تفریحی ، کیفیت زندگی ، استرس والدین ، بزرگسالان اوتیستیک