مطالعه تاثیر ویژگی های شخصیتی، تاب آوری و خودکارآمدی بر اضطراب بیماران دیابتی

هدف از پژوهش حاضر، مطالعه تاثیر ویژگی های شخصیتی، تاب آوری و خودکارآمدی بر اضطراب بیماران دیابتی شهرستان قائمشهر بود. تحقیق حاضر از لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه پژوهش شامل کلیه بیماران دیابتی عضو انجمن بیماران دیابتی شهر قائمشهر در سال ۱۳۹۶ بود که طبق جدول کرجسی و مورگان با روش نمونه گیری تصادفی ساده بر روی تعداد ۳۰۰ نفر از این بیماران صورت گرفت. ابزار پژوهش، پرسشنامه ویژگی های شخصیتی نئو، خودکارآمدی شرر، تاب آوری کانر و دیویسون و اضطراب بک، بود. برای تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS۲۰، از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون، اسپیرمن و تحلیل رگرسیون چندمتغیری استفاده شده است. نتایج نشان داده است که نتایج تحلیل رگرسیون با ضریب اطمینان ۹۹ درصد در سطح خطای ۰۱/۰، از بین پنج بعد شخصیت در کنار خودکارآمدی و تاب آوری، به ترتیب سازگاری، خودکارآمدی، تاب آوری، روان رنجورخویی و وظیفه شناسی، و از بین پنج بعد شخصیت، به ترتیب سازگاری و روان رنجورخویی، و از بین روان رنجورخویی، برونگرایی و خودکارآمدی، به ترتیب خودکارآمدی و سپس برون گرایی و در نهایت از بین سازگاری، خودکارآمدی و تاب آوری، به ترتیب خودکارآمدی، سازگاری و تاب آوری بیشترین سهم را در پیش بینی اضطراب بیماران دیابتی دارا می باشند. نتایج تحلیل همبستگی دو متغیره نیز نشان داد که بین تاب آوری و اضطراب با مقدار ۰.۶۳ و بین خودکارآمدی و اضطراب با مقدار ۰.۶۴ ارتباط معکوس و قوی وجود دارد. بنابراین پیشنهاد می گردد جهت تعدیل میزان اضطراب در بیماران دیابتی، در کنار دارو درمانی، از مداخلات روانشناختی تعدیل کننده ابعاد شخصیت در کنار آموزش مهارت های خودکارآمدی و تاب آوری استفاده گردد.

کلیدواژه ها:

ویژگی های شخصیتی ، تاب آوری ، خودکارآمدی ، اضطراب ، بیماران دیابتی