معرفی یک مدل ارزیابی ژئوتریل به منظور توسعه پایدار ژئوتوریسم

زمین گردشگری دانشی است که متکی بر پدیده های بی جان کره زمین می باشد که در صورت همراهی با حفاظت زمین شناختی، می تواند موجب توسعه پایدار ژئوتوریسم شود. میراث های زمین شناختی و ژئومورفولوژیکی دو بستر مهم برای رشد زمین گردشگری محسوب می شوند که نیازمند برنامه های مدیریتی حفاظتی می باشند. یکی از اقدامات مدیریتی مهم در حوزه زمین گردشگری پیشنهاد مسیرهای مناسب برای بازدیدکنندگان و اهداف توریستی و آموزشی است؛ اما عدم وجود یک مدل ارزیابی کمی، ژئوتریل مانعی جدی بر سر راه انتخاب و ارزیابی این مسیرها به صورت علمی به شمار می رود. در واقع این پژوهش به دنبال ایجاد یک مدل سنجش کمی ژئوتریل است تا مدیران برنامه ریزان و فعالین حفاظت زمین شناختی و زمین گردشگری بتوانند به اهداف خود دست پیدا کنند. روش کار به این صورت بود که با بررسی مدل های رایج ارزیابی ژئومورفوسایت ها در سطح بین الملل، پارامترهای مربوط به ارزیابی ژئوتریل از درون آنها استخراج شد و با زیرمعیارهای معرفی شده توسط کارشناسان تکمیل و با بکارگیری فرآیند تحلیل سلسله مراتبی به آن ها امتیاز دهی شد.

کلیدواژه ها:

مسیر زمین ، گردشگری ، ژئوتوریسم ، پایدار ، حفاظت زمین شناختی ، مدیریت زمین شناختی