بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر خلاقیت و نوآوری آموزشی در مدارس

با گسترش روزافزون هوش مصنوعی، نظام های آموزشی با فرصت ها و چالش های بنیادینی در زمینه ی پرورش مهارت های شناختی سطح بالا مواجه شده اند. این تحول، به ویژه در حوزه ی خلاقیت و نوآوری که از اهداف کلیدی آموزش مدرن به شمار می رود، پرسش های مهمی را برانگیخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نظری و تحلیل مفهومی تاثیر هوش مصنوعی بر ابعاد مختلف خلاقیت و نوآوری آموزشی در محیط مدارس انجام شده است. یافته های مفهومی این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی دارای ظرفیتی دوگانه است؛ از یک سو، می تواند از طریق شخصی سازی فرآیندهای یادگیری، ارائه بازخوردهای هوشمند و آنی، و فراهم آوردن ابزارهای نوین برای خلق محتوا، به عنوان یک کاتالیزور برای تقویت تفکر واگرا و حل مسئله عمل کند. از سوی دیگر، این پژوهش استدلال می کند که استفاده ی نادرست یا کنترل نشده از این فناوری، به ویژه در غیاب راهبردهای پداگوژیک مناسب، می تواند به استانداردسازی بیش از حد آموزش، کاهش استقلال فکری دانش آموزان، و تضعیف مهارت های تفکر انتقادی منجر شود. بر این اساس، تاثیر هوش مصنوعی بر خلاقیت نه ذاتی و قطعی، بلکه تابعی از نحوه ی طراحی، پیاده سازی، و تلفیق آن با فرهنگ سازمانی مدرسه و شایستگی های معلمان است. در نهایت، این مقاله نتیجه گیری می کند که تحقق پتانسیل مثبت هوش مصنوعی در محیط های آموزشی مستلزم اتخاذ یک رویکرد انسان محور، میان رشته ای، و انتقادی است که نیازمند بازنگری در سیاست گذاری های آموزشی، طراحی برنامه های درسی، و توسعه ی حرفه ای معلمان می باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خلاقیت آموزشی ، نوآوری آموزشی ، یادگیری ماشینی ، مدارس