مطالعه نقش ابزارهای دیجیتال و روش های نوین در جلب توجه و انگیزه دانش آموزان

هدف این مقاله بررسی نقش ابزارهای دیجیتال (مانند تابلوهای هوشمند، سامانه های یادگیری موبایلی، واقعیت افزوده/مجازی و سامانه های بازی وارسازی) و روش های نوین آموزشی (کلاس معکوس، یادگیری فعال، بازی محور و گیمیفیکیشن) در جلب توجه و افزایش انگیزه دانش آموزان است. در بخش مبانی نظری به نظریه های انگیزش (خودتعیینی)، مدل های توسعه علاقه و اصول یادگیری چندرسانه ای پرداخته شد. مرور پیشینه نشان می دهد که فناوری می تواند به طور کلی اثربخش باشد؛ اما اثربخشی بستگی به طراحی پداگوژیک، مهارت معلم و انتخاب مناسب ابزار دارد (Tamim et al., ۲۰۱۱; Deci & Ryan, ۲۰۰۰). نتایج مرور نظام مند مطالعات ایرانی و بین المللی نشان می دهد ابزارهایی مانند تابلوهای هوشمند، روش کلاس معکوس و برنامه های بازی وارسازی در بسیاری از زمینه ها موجب افزایش توجه، درگیری شناختی و انگیزش می شوند، هرچند اندازه اثر متغیر و معمولا کوچک تا متوسط است (Sailer et al., ۲۰۲۰; Radianti et al., ۲۰۲۰). مقاله در بخش روش شناسی، چارچوبی برای طراحی پژوهش های تجربی و ارزیابی چندبعدی پیشنهاد می کند و در بخش نتیجه گیری توصیه هایی عملی برای معلمان و سیاست گذاران ارائه می دهد.