جایگاه تصویرسازی در شعر فارسی: از سنت تا نوآوری

شعر فارسی از دیرباز تا امروز هنری تصویرگر و عاطفی بوده است که توانسته با بهره گیری از شگردهای گوناگون، جهان شاعرانه ای سرشار از تخیل و معنا بیافریند. در این پژوهش جایگاه تصویرسازی در شعر فارسی با تاکید بر گونه های اصلی آن همچون تشبیه، استعاره، نماد و تصویرهای اسطوره ای بررسی شده است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل توصیفی تحلیلی و مطالعه ی محتوای کیفی متون شعری بوده است. یافته ها نشان می دهد که تصویرسازی در شعر کلاسیک بیش تر بر سنت های تثبیت شده و نمادهای عرفانی و طبیعی استوار است، در حالی که در شعر معاصر، تصاویر نوآورانه تر، فردی تر و اجتماعی تر شده اند. همچنین نتایج تحقیق تایید می کند که تصویرسازی نه تنها جنبه ای زیباشناختی، بلکه کارکردی معرفتی و اجتماعی دارد و در انتقال عاطفه و اندیشه نقش اساسی ایفا می کند. این پژوهش در کنار تاکید بر اهمیت بنیادین تصویرسازی، ضرورت بررسی های میان رشته ای و تطبیقی را در آینده پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

شعر فارسی ، تصویرسازی ، تشبیه ، استعاره ، نماد