مروری بر افزایش مقاومت کرم های انگلی نسبت به گروه های رایج داروهای ضدانگل

بسیاری از کرم های انگلی با اهمیت در دامپزشکی دارای ویژگی های ژنتیکی هستند که بروز مقاومت به داروهای ضدانگلی را تسهیل می کنند، این موضوع به یک معضل جهانی مهم در تولید دام تبدیل شده است. روش اصلی کنترل نماتودهای دستگاه گوارش، استفاده از داروهای ضدانگلی است، زیرا این روش ساده، ارزان، و دارای اثر درمانی و پیشگیرانه در برابر انگل های گوارشی می باشد. زمانی گفته می شود که مقاومت به داروهای ضدانگلی (Anthelmintic Resistance - AR) ایجاد شده که داروی مورد استفاده نتواند با دز درمانی توصیه شده، جمعیت انگل در معرض دارو را از بین ببرد. بسیاری از کشورها، مشکل مقاومت به داروهای ضدانگلی شدید بوده و گزارش های متعددی از نقاط مختلف جهان در این خصوص وجود دارد، بنابراین، این مقاله با هدف مرور و ارائه اطلاعات پایه در خصوص مقاومت به داروهای ضدانگلی تهیه شده است. استفاده از ترکیب داروهایی با مکانیسم های اثر متفاوت می تواند به تاخیر در توسعه مقاومت کمک کند. مقاومت در کرم ها می تواند ناشی از سازوکارهای مختلفی باشد که به طور کلی در سه دسته قرار می گیرند: تغییرات ژنتیکی در محل اثر دارو، تغییر در انتقال دارو، و یا تغییر در متابولیسم دارو در درون انگل. روش های مختلفی به صورت درون تنی و درون آزمایشگاهی برای ارزیابی اثربخشی داروهای ضدانگلی وجود دارد. همچنین راهکارهای مدیریتی متعددی برای پیشگیری از آلودگی و یا کاهش فشار آلودگی به کار می رود.

کلیدواژه ها:

کرم های روده ای ، داروهای ضد انگل ، مقاومت دارویی