بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش خلاقیت دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش خلاقیت دانش آموزان در مقایسه با روش های سنتی آموزشی است. در دنیای آموزش امروز، خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های یادگیری موثر و توسعه مهارت های قرن بیست و یکم شناخته می شود. در همین راستا، استفاده از روش های تدریس فعال نظیر یادگیری مشارکتی، بازی های آموزشی، حل مسئله، پروژه محور، ایفای نقش و بارش فکری، به عنوان رویکردهایی نوین در فرایند یاددهی-یادگیری، می تواند زمینه ساز رشد و پرورش تفکر خلاق در دانش آموزان باشد.روش تحقیق این مطالعه، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه دوره اول در یکی از مدارس شهر (ذکر شود) در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از میان آن ها، تعداد ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم گردیدند. گروه آزمایش تحت آموزش با روش های تدریس فعال قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل طبق روش های مرسوم و سنتی تدریس شدند. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه خلاقیت تورنس (TTCT) فرم تصویری بود که روایی و پایایی آن در پژوهش های پیشین تایید شده است.یافته های حاصل از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که میانگین نمرات خلاقیت در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (p<۰.۰۱). همچنین، تحلیل مولفه های مختلف خلاقیت شامل ابتکار، انعطاف پذیری، بسط و سیالی، حاکی از آن بود که روش های تدریس فعال توانسته اند در تمام این ابعاد تاثیر مثبت و معناداری بر جای گذارند.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، خلاقیت ، ابتکار