کنترل دسترسی مبتنی بر قراردادهای هوشمند در اینترنت اشیاء

با رشد اینترنت اشیاء و اتصال گسترده دستگاه ها، نیاز به سیستم های ایمن برای مدیریت دسترسی افزایش یافته است. مدل های سنتی کنترل دسترسی مانند مدل کنترل دسترسی مبتنی بر نقش و مدل کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی به دلیل وابستگی به سرورهای متمرکز، در برابر حملات آسیب پذیر هستند. فناوری بلاکچین با ویژگی های غیرمتمرکز و شفافیت، به عنوان راه حلی برای این چالش مطرح است. قراردادهای هوشمند، با اجرای خودکار و غیرمتمرکز قوانین دسترسی، امنیت و شفافیت بیشتری ارائه می دهند. این پایان نامه به بررسی پیاده سازی کنترل دسترسی مبتنی بر قراردادهای هوشمند در اینترنت اشیاء می پردازد. ابتدا معماری ها و چالش های امنیتی اینترنت اشیاء تحلیل شده، سپس مزایا و معایب روش های بلاکچین در مقایسه با مدل های سنتی بررسی می شود. نتایج نشان می دهد این رویکرد امنیت و اعتماد را بهبود می بخشد، اما چالش هایی چون هزینه های محاسباتی و مقیاس پذیری محدود نیز وجود دارد. در پایان، یک مدل پیشنهادی برای پیاده سازی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

قرارداد هوشمند ، اینترنت اشیاء ، محدودیت های پردازشی ، امنیت.