بررسی نانو ساختارهای کربن نیتریدی به عنوان حامل داروی آناگرلید با استفاده از نظریه تابعی چگالی

هدف این پژوهش بررسی برهم کنش های داروی آناگرلید(AG) و نانوساختارهای نیترید کربن گرافیتی g-C_۳N_۴ با استفاده از نظریه تابعی چگالی است. تمام محاسبات با استفاده از تابع B۳LYP همراه با سری پایه ۶-۳۱۱+G(d,p) در محیط گوسین ۰۹ اجرا شدند. بهینه سازی ساختاری بر روی تمام صورت بندی های اولیه g-C_۳N_۴:AG اجرا شد و انرژی های جذب (E_ads) نیز برای آنها محاسبه گردید. در نهایت، سه پیکربندی پایدار برای کمپلکس g-C_۳N_۴:AG به دست آمد که تمام شیوه های ارتعاشی در هر سه کمپلکس مقادیر مثبت داشتند. مقادیر E_ads بر حسب kcal.mol^-۱ برای کمپلکس های ۱ تا ۳ به ترتیب برابر با ۰/۱۶-، ۳/۷- و ۲۵/۵- بدست آمد. سطح انرژی HOMO، LUMO و اختلاف انرژی بین آنها (Eg) برای ساختارهای مورد بررسی نشان داد که به طور کلی جذب AG روی سطح g-C_۳N_۴ باعث ناپایداری نسبتا زیاد سطح انرژی HOMO و پایداری کم سطح انرژی LUMO می شود. محاسبات NBO نشان داد که مقدار بار جزئی اتم های ساختارهای مورد بررسی بعد از تشکیل کمپلکس ها تغییر محسوسی نشان نمی دهند و انتقال بار ناچیزی بین نانوساختار و دارو اتفاق می افتد. زمان مورد نیاز برای رهاسازی AG از g-C_۳N_۴ در کمپلکس های ۱ تا ۳ به ترتیب حدود ^۵-۱۰× ۲/۰، ^۱۴-۱۰× ۴/۰ و ۸۳ ثانیه است. از این رو، به نظر می رسد با درنظر گرفتن انرژی جذب و خواص الکترونی، کمپلکس g-C_۳N_۴:AG-۳ گزینه مناسبی برای حمل داروی AG است.

کلیدواژه ها:

آناگرلید ، نظریه تابعی چگالی ، نیترید کربن گرافیتی ، نانو حامل ، تحویل دارو.