نقش علاقه و شخصیت فردی در انتخاب ساز موسیقی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر علاقه و ویژگی های شخصیتی افراد در فرآیند انتخاب ساز موسیقی است. با توجه به نقش موسیقی در بیان احساسات و هویت فردی، انتخاب ساز به عنوان ابزاری برای ارتباط درونی، اهمیت ویژه ای دارد. این پژوهش تلاش می کند نشان دهد که چگونه علاقه و ابعاد شخصیتی بر تصمیم گیری هنرجویان تاثیر می گذارند و چگونه این انتخاب بر تداوم یادگیری و رضایت از آموزش موسیقی موثر است.روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و به شیوه پیمایشی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۰۰ نفر از هنرجویان موسیقی در رده های سنی ۱۵ تا ۴۰ سال بود. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه پنج عامل بزرگ شخصیت (NEO-FFI) و پرسش نامه علاقه سنجی محقق ساخته بود. داده ها با روش آمار توصیفی و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شدند. همچنین، با ۲۰ نفر از هنرجویان مصاحبه های نیمه ساختاریافته صورت گرفت و تحلیل کیفی به روش تحلیل مضمون انجام شد. نتایج نشان داد علاقه شخصی مهم ترین عامل در انتخاب ساز است، اما ابعاد شخصیتی، به ویژه برون گرایی، روان رنجوری و گشودگی به تجربه، ارتباط معناداری با نوع ساز انتخابی داشتند. افرادی که انتخاب سازشان با ویژگی های شخصیتی شان هم راستا بود، رضایت و انگیزه بیشتری در فرآیند یادگیری داشتند. پژوهش حاضر تاکید دارد که شناخت دقیق ویژگی های شخصیتی و علاقه هنرجویان می تواند فرآیند انتخاب ساز و آموزش موسیقی را اثربخش تر کند. پیشنهاد می شود معلمان و مشاوران موسیقی این دو عامل را در آموزش شخصی سازی شده هنرجویان مدنظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

علاقه شخصی ، شخصیت فردی ، انتخاب ساز ، پنج عامل بزرگ شخصیت ، آموزش موسیقی