باز تعریف نقش فضاهای بینابینی در تعامل درون و بیرون خانه

مسکن به عنوان اصلی ترین بستر زندگی انسان، نقشی تعیین کننده در کیفیت زیست ساکنان دارد. با این حال، در معماری معاصر ایران، تمرکز بر تامین کمی مسکن، اغلب به غفلت از ابعاد کیفی آن منجر شده است. این پژوهش با هدف واکاوی نقش فضاهای بینابینی، به ویژه بالکن، در ارتقای کیفیت محیط مسکونی و ایجاد ارتباط معنادار بین درون و بیرون خانه انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر رویکرد کیفی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، مصاحبه های عمیق با متخصصان معماری و تحلیل محتوای داده ها در چارچوب نظریه داده بنیاد طراحی شده است. یافته ها نشان می دهد که فضاهای بینابینی در صورت دارا بودن سه ویژگی کلیدی کارکرد چندلایه، کیفیت های حسی-ادراکی و سلسله مراتب حریمی، قادرند علاوه بر بهبود عملکرد زیستی فضا، به غنای تجربه سکونت و تقویت تعاملات اجتماعی منجر شوند. این مطالعه با ارائه چارچوبی مفهومی، بر ضرورت بازتعریف جایگاه بالکن در طراحی مسکن معاصر تاکید می کند، به گونه ای که این فضاها نه تنها به عنوان عنصری کارکردی، بلکه در مقام واسطه ای معناساز بین انسان، طبیعت و جامعه عمل کنند.

کلیدواژه ها:

معنادهی ، فضاهای بینابین ، بالکن های معاصر ، تعامل درون و بیرون ، خانه