ارتباط بین آموزش تلفظ و بهبود مهارت شنیداری

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین آموزش تلفظ و بهبود مهارت شنیداری زبان آموزان طراحی و اجرا شد. اهمیت این موضوع از آن جهت است که مهارت شنیداری و توانایی تولید دقیق صداها، پایه و اساس یادگیری زبان دوم را تشکیل می دهند و هرگونه نقص در تلفظ می تواند بر درک شنیداری تاثیرگذار باشد. در این مطالعه، نمونه ای از زبان آموزان دوره متوسطه با استفاده از روش تصادفی ساده انتخاب شدند و در دو گروه آزمایشی و کنترل تقسیم بندی شدند. گروه آزمایشی در یک برنامه آموزش تلفظ هدفمند و منظم شرکت کردند که شامل تمرین های تقلیدی، تکرار واژگان، فعالیت های آوایی و تمرین های تلفیقی شنیداری-تولیدی بود، در حالی که گروه کنترل تنها آموزش های معمول کلاس را دریافت کردند. داده ها از طریق پیش آزمون و پس آزمون مهارت شنیداری جمع آوری و با استفاده از تحلیل های آماری توصیفی و همبستگی مورد بررسی قرار گرفتند.نتایج نشان داد که گروه آزمایشی پس از اجرای برنامه تلفظ، افزایش معناداری در نمرات مهارت شنیداری تجربه کرد و تفاوت معناداری بین گروه آزمایشی و گروه کنترل مشاهده شد. تحلیل همبستگی نیز نشان داد که تمرین های تلفظ با بهبود مهارت شنیداری رابطه مثبت و معنادار دارند. یافته های کیفی حاصل از بازخورد زبان آموزان و مشاهده کلاس نیز حاکی از افزایش اعتماد به نفس، انگیزه و توانایی تشخیص تفاوت های صوتی در زبان آموزان گروه آزمایشی بود.با توجه به نتایج، می توان نتیجه گرفت که آموزش تلفظ نه تنها مهارت گفتاری زبان آموزان را تقویت می کند، بلکه بهبود قابل توجهی در مهارت شنیداری آن ها ایجاد می نماید. این یافته ها اهمیت طراحی برنامه های آموزشی تلفظ محور و تلفیق فعالیت های شنیداری و تولیدی در یادگیری زبان دوم را تاکید می کنند و می توانند راهنمایی عملی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

تلفظ ، مهارت شنیداری ، زبان آموز ، آموزش زبان دوم ، تمرین تلفظ ، درک شنیداری ، انگیزه یادگیری